Boogbrug

Toen

Nu

Bouw boogbrug
Het inhangen van de brug
Veel belangstelling tijdens de bouw.

Reeds in 1882, toen de G.S.M. nog maar één jaar oud was en dus nog in de kinderschoenen stond, was er al een plan om een vaste oeververbinding aan te leggen in Doesborgh, zoals men dat in die tijd schreef.
De directeur hoopte er dan ook op dat deze verbinding snel werkelijkheid zou worden.
Doch zoals uit de geschiedenis blijkt pakte dit anders uit.
Telkens waren er nieuwe plannen, maar steeds mislukte het.
Zelfs tot enkele jaren voor de 2e Wereld Oorlog waren er vergevorderde plannen, maar ook toen ging het weer mis.
Toen in 1950 opnieuw de plannen ter tafel kwamen tot de bouw van een nieuwe vaste brug, hebben de inwoners van Doesburg deze plannenmakerij ernstig in twijfel getrokken.
En inderdaad, helemaal ongemotiveerd was hun twijfel niet, eerst zien en dan geloven was het motto van de inwoners.
Maar de plannen leken dan nu in een zeer ver gevorderd stadium te verkeren, alsof het leek dat het een kwestie van korte duur zou zijn.
Na al die teleurstellingen was het dan ook des te verheugende dat men dan ook eindelijk iets te zien kreeg van de voorbereidende werkzaamheden.
Uiteraard bracht het bouwen van een nieuwe brug de nodige opritten en een nieuwe weg met zich mee, waardoor de omgeving ter plaatse aanzienlijk veranderde.
Tevens werd er een rondweg om Doesburg aangelegd, waardoor al het doorgaande autoverkeer zich niet meer door de nauwe straatjes behoefden te wringen.
Deze rondweg sloot dan meteen aan op de nieuwe brug.
Vanuit de stad verliep aan het eind van de Koepoortstraat de weg dwars door een plantsoen, buigt enigszins naar rechts, gaat dan onder het viaduct door van de nieuw aan te leggen rondweg en buigt met een scherpe boog wederom naar rechts waarbij de weg begint te hellen om op de nieuwe rondweg te komen.
Het spreekt vanzelf dat hiervoor enorme hoeveelheden zand benodigd waren.
Deze werden verkregen door een bochtafsnijding in de IJssel.
Maakte de IJssel ten Noorden van Doesburg in 1952 een scherpe boog naar rechts, sinds de bocht afsnijding verloopt de IJssel nu met een flauwe bocht naar links en stevent nu rechtstreeks op Dieren aan, alwaar de afsnijding weer aansluit in zijn oorspronkelijke bedding. Voor de scheepvaart betekende dit een 5 kilometer kortere route, zodat ook de scheepvaart kon mee profiteren van de nieuwbouw.
De bouw vorderde gestaag, zodat op 26 januari 1952 eindelijk de vaste brug in gebruik kon worden genomen, ze werd geopend door H.M. Koningin Juliana.
Op 27 januari 1952 ging er een nieuwe dienstregeling van start welke grote veranderingen met zich meebracht.
In de oude situatie werd de dienstregeling geheel gebaseerd op de brug openingstijden van de schipbrug.
Dit bracht met zich mee, dat zowel de snel- als de stopdiensten in beide richtingen binnen enkele minuten van elkaar de schipbrug moesten passeren; alleen daardoor was het bij de bestaande halfuurs diensten mogelijk tussen de verschillende busritten gelegenheid te vinden om de schepen te laten passeren.
Het hoeft wel geen betoog, dat men hierdoor steeds ten zeerste gebonden is geweest bij het opstellen van de dienstregeling.
Vandaar dat men direct na de opening van de brug over ging tot de invoering van een nieuwe dienstregeling, waardoor die belemmeringen vervielen.
Men heeft er 70 jaar op moeten wachten, maar eindelijk was men verlost van deze zeer zwakke schakel in het G.T.W. vervoersgebied.
De Achterhoek was opeens geen achter hoek meer….

[bron Korte Geschiedenis van een Gelders Streekvervoer bedrijf, 27 juni 1951
Langs Weg en Rail, December 1950, Januari 1951, Mei 1952, Juni/Juli 1953 en november 1956.]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *